Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman

21.02.2014
piątek

Zadyma w centrum handlowym

21 lutego 2014, piątek,

Po wczorajszych znakomitych koncertach Miguela Zenona i Dianne Reeves dziś w Klubie Klimat bielskiej Galerii Sfera wystąpiły dwie formacje, które mają za liderów wspaniałych oldboyów.

Wyznam szczerze, że przed Zadymką Jazzową popełniłam gafę: rozmawiając z szefem festiwalu p. Jurkiem Batyckim spytałam, czy ta Galeria Sfera, w której mają odbywać się koncerty, to jest galeria BWA, która również, jak wiem, znajduje się blisko dworca. Oczywiście ukazałam tu swoją niewiedzę, ponieważ Zadymka rozgrywa się w galerii handlowej od bodaj siedmiu już lat (wcześniej koncerty odbywały się w Teatrze Polskim; w tym roku odbędzie się tam sobotnia gala).

Wydało mi się to z początku dziwne, ale ma to swoje ręce i nogi. Wszystko jest na miejscu: siedziba organizatora festiwalu, którym jest Stowarzyszenie Sztuka Teatr, miejsce koncertów – klub Klimat, gdzie na co dzień jest disco, bowling i tego typu rzeczy; w innej sali klub festiwalowy. No i obecność tutaj ma walor promocyjny: przez galerię przewalają się tłumy, każdy może obejrzeć wielką wystawę plakatów Rafała Olbińskiego (w tym wczesne prace – okładki „Jazz Forum”, zupełnie inne niż obecne ulizane operowe), posłuchać młodzieży jazzowej grającej przed koncertami przy wejściu do galerii – i zachęcić się do odwiedzenia klubu Klimat. Wszystko jest pod jednym dachem, a że hotel Qubus, w którym mieszkają artyści festiwalowi i dziennikarze, jest częścią tego kompleksu, można stąd nie wychodzić cały dzień.

Dziś zespoły dwóch siedemdziesięciolatków – każdy z nich prezentował swoją wersję fusion. Najpierw Pat Martino w swoim Trio – historia życia tego wybitnego gitarzysty jest niesamowita. Ponad trzy dekady temu zoperowano mu tętniaka mózgu, po czym artysta stracił pamięć, w tym tę związaną z grą i w ogóle z muzyką. Wracała mu ona bardzo stopniowo. Efekt słyszymy: gra znów fantastycznie. Kondycję ma też niesamowitą – dużo młodsi współpracownicy, Jay Bianchi na Hammondzie i Carmen Intorre na perkusji, ledwie dotrzymywali mu tempa. Bianchi grał z natchnieniem, z twarzą pełną ekstazy, a Martino – spokojnie i pewnie, jak jaki urzędnik, tylko mały uśmieszek błąkał mu się dyskretnie.

Billy Cobham też kończy w tym roku 70 lat, ale wciąż jest tak nieprawdopodobną maszyną do grania jak wtedy, gdy słyszałam go w Warszawie parędziesiąt lat temu. Wciąż rzuca kaskadami dźwięku, wręcz burzami na bębnach i talerzach. Miał też bardzo zaangażowanych współpracowników: keyboardzistę Gary’ego Husbanda, gitarzystę Deana Browna (który niemal tańczył i chodził po scenie podczas solówek) i basistę Rica Fierabracciego. Energia tego zespołu była nieprawdopodobna, a perkusisty – najbardziej.

Klub festiwalowy dziś opuściłam – za dobre są te koncerty, aż mi się później nie bardzo chce czegoś jeszcze słuchać. Jutro będzie troche inaczej, bo będzie dzień „okołojazzowy”.

Kategorie:

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Dzień dobry 🙂
    Właśnie przed chwilą widziałam Billy’ego Cobhama na śniadaniu 🙂 Radosny, uśmiechnięty, chodzi dość ciężkim krokiem. Ci starsi mistrzuniowie nierzadko miewają kłopoty z chodzeniem, ale jak siadają do grania… 🙂

  2. Pani Kierowniczka całkiem gdzie indziej, a ja wczoraj byłem na kolejnej odsłonie Opera Rara. Jeśli kto ciekaw, zapraszam http://pfg.blox.pl/2014/02/Opera-rara-20-lutego.html

  3. Dzięki, pfg, za relację. Tak coś przeczuwałam, że tym razem nie będzie zbyt ciekawie 😉
    Dziś na Zadymce dzień okołojazzowy, klubowy. Zajrzałam i sobie poszłam. Wcześniej jeszcze mieliśmy finał konkursu młodych zespołów. W każdym razie skończyłam festiwalową działalność na dziś 🙂

css.php