Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman

18.07.2018
środa

Pasja wciąż żywa

18 lipca 2018, środa,

Pojutrze zainauguruje Festiwal Salzburski, a dziś zabrzmiała w Krakowie w Sali im. Krzysztofa Pendereckiego w ICE – Pasja wg św. Łukasza.

W wykonaniu nie byle jakim, bo Orchestre Symphonique de Montréal pod batutą jej szefa Kenta Nagano. Towarzyszyły im polskie chóry – Filharmonii Krakowskiej oraz Warszawski Chór Chłopięcy. Soliści znakomici: sopranistka Sarah Wegener, baryton Lucas Meachem (chyba najlepszy Chrystus, jakiego pamiętam, mimo niezapomnianego Andrzeja Hiolskiego, który też był przecież wspaniały) i bas Matthew Rose.

To pamiętne dzieło wywołało swego czasu szok, ale szokowało głównie zakamieniałych awangardzistów, którzy uznali, że sięgając do dawnej, religijnej formy kompozytor awangardę zdradził. Mniejsza o te przegadywanki – na to oczywiście była odpowiedź, że to awangarda zdradziła muzykę – dziś one nie budzą już żadnych emocji. Pasji słucha się po prostu dobrze. Jak dla mnie – lepiej niż Polskiego Requiem i innych późniejszych wielkich form. Fakt, że jest to, by tak rzec, wykwit lat 60., zwłaszcza głosy solowe skaczące po odległych interwałach (to pozostałość z muzyki dodekafonicznej, w której układ melodii wynikał z tego, jakie akurat dźwięki danej serii na nią przypadły). Nowością było potraktowanie chóru jako prawdziwej turby, krzyczącej i szepczącej. Ale też skontrastowanie tych efektów z melodyką tradycyjną, archaizującą, jak temat Stabat Mater, naśladujący chorał gregoriański, przyniosło coś świeżego. Ów krzyk, szept i mowa chóru były komentowane w ten sposób, że jest to pasja po wojnie, pasja XX wieku. Ale takie tłumaczenie nawet nie jest potrzebne, to po prostu pewien naturalizm.

W Pasji, po całej serii utworów wręcz epatujących nietypowymi brzmieniami, po raz pierwszy (poza wcześniejszym Stabat Mater, które ostatecznie stało się jej częścią) Penderecki ukazał w tak oczywisty sposób powiązania z muzyczną tradycją, przeszłością. Z tym, że odnosiły się raczej do średniowiecza niż, jak w późniejszych dziełach, do neoromantyzmu, i było jakieś organiczne powiązanie z efektami, które i tu występują – jest trochę zaskakująco ciekawych brzmień, ale nie epatujących, dyskretnych, barwiących.

Ponadto jest to utwór dobrze przemyślany pod względem formalnym, tekst świetnie zmontowany, całość trzyma w napięciu. No i pojawiający się dwukrotnie czysty akord durowy – na zakończenie Stabat Mater i całości, w takim odosobnieniu po prostu elektryzuje, co jest też uzasadnione teologicznie (pierwszy jest na słowie gloria, drugi – Deus veritatis). To se ne vrati, akordy tonalne już nie elektryzują, także u Pendereckiego… Może trochę szkoda.

Ciekawe, jak to się spodoba w Salzburgu. A na koniec anegdota z przyjęcia przedkoncertowego. Dyrygentowi została wręczona grafika krakowskiego autora z portrecikiem Pendereckiego. Na co Kent Nagano pięknie odpowiedział: w jego domu w San Francisco jest mnóstwo książek i nut, trzy fortepiany i pianino oraz tylko jeden obraz – portret Johanna Sebastiana Bacha. To teraz będzie miał dwa: Bacha i Pendereckiego.

Kategorie:

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 6

Dodaj komentarz »
  1. „To teraz będzie miał dwa: Bacha i Pendereckiego”
    ———————-
    No i to jest dobra wiadomość przed snem 🙂 Smuteczek, że sam Mistrz nie wręczał…A może się mylę? (nie dopchałem się). Fakt, że już wcześniej była uroczysta okazja. Wszystko zawrotnie przyspiesza…Autor grafiki zapewne ten sam:
    http://krakow.pl/aktualnosci/220388,33,komunikat,sala_audytoryjna_ice_krakow_imienia_krzysztofa_pendereckiego_.html

  2. Chyba to nie ten link, bo nie ma tu nic o autorze grafiki… Ale znalazłam inny i tak, to ta sama grafika:
    http://news.o.pl/2018/06/02/11-fmf-rozpoczety/#/
    Wyleciało mi wczoraj z głowy nazwisko Krzysztofa Skórczewskiego, nie zapisałam na bieżąco, bo nie bardzo wypadało…
    Mistrz był obecny przy wręczaniu, ale nie on wręczał (głupio by zresztą było), bo to nie od niego, ale od Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa 🙂

  3. No rzeczywiście, wrzucili wszystko, tylko nie nazwisko artysty-plastyka… Może pora była późna 😉 A grafika ładna.

  4. Reklama
    Polityka_blog_komentarze_rec_mobile
    Polityka_blog_komentarze_rec_desktop
  5. Bardzo mi się te zdjęcia podobają, więc…
    http://www.adamwalanus.pl/2018/kentnagano/index.html

  6. 🙂
    Nie da się ukryć, że obaj Maestrowie fotogeniczni…

  7. Yessss….foty z duszą.

    A PK jak skrzyżowanie Cranacha z Gauguinem.

css.php