Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman Co w duszy gra - Blog muzyczny Doroty Szwarcman

20.11.2014
czwartek

Puccini a la Fellini

20 listopada 2014, czwartek,

Warszawska Opera Kameralna ratuje się m.in. cyklem Sceny Młodych. To jest o tyle pozytywne, że dla młodych to świetna okazja, by się pokazać – a oddolnych inicjatyw operowych młodzieży jest w kraju coraz więcej. Dzisiejszy (i jutrzejszy) Gianni Schicchi przyjechał do nas z Gdańska.

To kolejna inicjatywa dyrygenta Rafała Kłoczko, który już uczynił ze swych działań tradycję: co roku wystawia mało znane opery z gdańską młodzieżą, współpracując z młodą warszawską reżyserką Natalią Kozłowską – tą samą, która reżyserowała Agrippinę. W Gdańsku widziałam ich spektakl ponad dwa lata temu. W zeszłym roku dyrygent zamarzył sobie wystawienie całego tryptyku Pucciniego i złożył wniosek do samorzadu woj. pomorskiego. Otrzymał na całość… 20 tys. zł. Za to więc zrobił Gianniego, a pozostałe części wystawili potem za darmo. Nie mogłam tego zobaczyć w zeszłym roku (podobnie zresztą jak tegorocznego spektaklu – Franceski da Rimini Rachmaninowa), więc ucieszyłam się z możliwości obejrzenia go w Warszawie. Jeśli ktoś się jutro zechce wybrać, zachęcam – godzinka świetnej zabawy.

To dowcipne dziełko o sprytnym gospodarzu wiejskim, który przechytrza bogatą i pazerną rodzinę, Natalia Kozłowska wystawiła nawiązując do commedii dell’arte. Wizualnie jest to atrakcyjne, choć opiera się na prostych środkach: paru rekwizytach – łóżku, trumnie, paru krzesłach; scenografii multimedialnej Olgi Warabidy, opartej na zabawnym pomyśle: na tle wnętrza komnaty ukazują się komiksowe dymki z tłumaczeniami, a gdy mowa jest o Florencji (gdzie akcja się rozgrywa), pojawia się animacja pejzażu tego miasta. Kostiumy utrzymane są w czerni, bieli i czerwieni, a twarze wymalowane jak maski. Piekielna rodzinka oraz Gianni stają się dzięki temu tym bardziej groteskowymi, felliniowskimi wręcz figurami. (A jest i moment, kiedy muzyka brzmi prawie jak z Nina Roty…)

Trudno właściwie wyróżniać kogoś specjalnie, może poza samą postacią tytułową, czyli Miłoszem Gałajem, ale ten tłum wykonawców przewijających się przez scenę bawi każdym gestem i grymasem; widać, że i tu, podobnie jak w Agrippinie, robota reżyserska była intensywna. Mam w tej chwili kłopot z wejściem na stronę Natalii Kozłowskiej (kiedyś wchodziłam), ale jeśli komuś się uda, to jest tam trailer Gianniego – podobnie jak innych reżyserowanych przez nią spektakli.

Kategorie:

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Dzień dobry 🙂
    Przyszła wielka cegła z PWM:
    http://pwm.com.pl/pl/shop/pub/18418
    Wreszcie. Tłumaczył Rafał Augustyn, więc myślę, że dobrze.

  2. O!!! (Widziałem w sklepie, ale nie sądziłem, że to taka nowość 🙂 )
    Pozdrowienia dla Wszystkich!

  3. No to i ja się podłączam pod Dzień Życzliwości i pozdrawiam Wszystkie Frędzelki 😀 Choć tutaj staram się, żeby Dzień Życzliwości był codziennie 🙂

  4. Byłem na próbie generalnej – wielka radość gdy widzi się młodych ludzi, którzy przygotowali tak profesjonalne przedstawienie. Przy okazji zapraszam na „Zamek na Czorsztynie” Kurpińskiego. Również w ramach Sceny Młodych (19 i 20 grudnia).

    A co do Rosena, to 3 grudnia W MUzeum Fryderyka Chopina w Warszawie odbędzie się spotkanie promocyjne książki „Styl klasyczny”, która ukazała się nakładem Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina i PWM.

css.php